मुकुल शिवपुत्र चा कार्यक्रम ऐकताना गंगाखेड च्या गोदावरीची आठवण आली.मुकुल चं गाणं ऐकताना मला न चुकता नद्यांची आठवण येते ,त्याचा ही खळाळता स्वरांचा झरा मधूनच कोरडा ,रखरखीत होऊन जातो . नदीचं तेच पाहताना आणि मुकुलच्या आवाजातून ती आटत जाणारी वेदना साहताना तितकाच त्रास होतो . मग मी त्याची"" बमना " ही ठुमरी आणि गोदावरीची पुरातली नरशा बुडाल्याचे दृश्य नजरे समोर आणण्याचा प्रयत्न करते .
दिवस असेच वेगाने पुढे धावत आहेत.सगळच मागे पडेल की काय याची भीती वाटते.
लिहिण्याचा प्रोफ़ेशनल सराव नसल्यामुळे हे लिहितानाही अडकल्यासारखे होते.
मागे एलकुंचवारांनी न गंगा सदृश तीर्थम ची मौनरागातून नदीची सैर घडवून आणली होती.
गंगाखेड ला असताना कुणी ही माझी महत्वाची व्यक्ती आली की तिला नदीवर घेऊन जायची प्रथाच मी पाडली होती.
...
नंतर गंगाखेड सुटले,नदीचे पाणी आटले,आता पावसाळा सरला की कोरड्या नदीचे मोठे विस्तीर्ण पात्र भकास्सारखे पुढ्यात दिसते.मागच्या ट्रीप मधील कॉर्बेट नदीचे असेच भर उन्हाळ्यातले रखरखीत कोरडे पात्र बघितले की तीच जुनी गोदावरी ची गच्चं आठवण दाटून आली.गोदावरीच्या आठवणीसाठी ही निमित्ते लागतात,तिची स्वयम्भू अशी आठवण मनात उगवतच नाही.,हा गोदावरीचा दोष की आठवणींचा हे कळत नाही.
No comments:
Post a Comment